Oni nie pytają, czy design może zmieniać świat. Zastanawiają się jedynie nad tym, w jaki sposób może to zrobić. Na wyzwania współczesnego świata reagują obiecującymi projektami. Mowa o absolwentach polskich uczelni artystycznych wyróżnionych w konkursie Design 32.

Ciało człowieka

Punktem wyjścia dla wielu z tych młodych twórców jest człowiek jako jednostka i jako element większej całości. Ich prace odpowiadają więc na konkretne problemy. Jakie? M.in. dotyczące środowiska wewnętrznego, czyli organizmu człowieka. Klaudia Gołaszczyk (ASP Katowice) we współpracy z Fundacją Rozwoju Kardiochirurgii im. Prof. Religi stworzyła projekt sterownika sztucznego serca, który pozwala pacjentom wrócić do aktywnego życia, a Katarzyna Król (ASP Kraków) zaprojektowała inteligentną odzież wspomagającą proces rehabilitacji. Technologia nie musi przecież odcinać od życia, może pozwalać doświadczać go pełniej.

W społeczeństwie

Świadomi i zaangażowani twórcy nie uciekają od tematów związanych ze środowiskiem społecznym. Tak jak Monika Szybiak (ASP Kraków), autorka nowej identyfikacji wizualnej dla marki odzieżowej Rafedìn, tworzonej przez uchodźczynie z Iraku, albo Aleksandra Zaborska (ASP Szczecin), która małych imigrantów z Ukrainy i ich polskich kolegów chciałaby integrować poprzez zabawę z pomocą książki aktywnościowej „Priviet! znaczy Cześć!”.

Dom i miasto

Olbrzymia część tworzących „Design 32” prac poświęcona jest przestrzeni – prywatnej i publicznej. Środowisko domowe to więc m.in. piękne tkaniny, w oparciu o które Natalia Olesiak (ASP Łódź) tworzy kolekcję dywanów i ubiorów albo zestaw mebli wielofunkcyjnych Gabrieli Rybickiej (ASP Szczecin) – uroczych „transformersów” z drewna i różowego pluszu.

Środowisko miejskie interesuje projektantów m.in. jako przestrzeń integrująca społeczność – widać to m.in. w pracy Zuzanny Kubicz (ASP Gdańsk), która w swoim rodzinnym Sopocie chciałaby stworzyć obiekt coworkongowy dla lokalnych mieszkańców, funkcjonujący poza sezonem turystycznym.

W ruchu

A skoro środowisko miejskie, to i środowisko w ruchu widziane z perspektywy pasażera któregoś z futurystycznych pojazdów prezentowanych w ramach wystawy, takich jak Pojazd Adaptacyjny Kordiana Mańkowskiego (Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu) – zeroemisyjny środek lokomocji, który mógłby zmniejszyć globalną produkcję samochodów. Pojazd Kordiana Mańkowskiego dostosowuje się bowiem do potrzeb użytkownika – można w nim zmienić nie tylko rodzaj napędu, ale też np. rozstaw osi. Uczynić sportowym samochodem albo małym miejskim autem. Tak małym, że wystarczy mu ten skrawek miejsca parkingowego, który inni mijają z żalem.