Projektantki tkanin przed II wojną światową należały do ważnych przedstawicieli sztuki użytkowej w Finlandii, jednak obszar ich zainteresowań traktowany był jako pośledni w stosunku do sztuk wizualnych i rzeźby zdominowanych przez mężczyzn (podobnie było w Bauhausie, gdzie obszary "poważne" jak architektura zarezerwowane były tylko dla mężczyzn). Do tej sytuacji odnosi się wiele prac Rantanen z lat 70.

Kirsti Rantanen: slow-art

Urodziła się w 1930 roku na terenach rolniczych w Honkaniemi w Viipuri. Dyplom uzyskała po wojnie w Instytucie Sztuki Przemysłowej w Helsinkach w 1952 roku. W 1959 roku rozpoczęła karierę akademicką na Uniwersytecie Sztuki i Designu w Helsinkach (obecnie Aalto University) i była nauczycielką całego pokolenia artystów. Na wystawie w muzeum designu w Helskinkach o jej zasługach i osiągnięciach pedagogicznych opowiadają dawni studenci  i koledzy. Projektowała m.in. dla Finlayson-Forssa oraz dla Someron Kutomon. Jej praca "Stracona Idylla" (Kadonnut idylli) prezentowana była na biennale w Lozannie. Dotychczasowe indywidualne wystawy Ratanen odbyły się w Amos Anderson Museum w Helsinkach (1987), Kulturhuset w Sztokholmie (1989) i Barbican Center w Londynie (1992). Na ich podstawie powstała obecna ekspozycja. Oprócz samych prac, m.in. ogrodu rzeźby w centralnym lobby, zaprezentowano także szkice i modele poszczególnych projektów. Wiele prac poświęconych jest letniemu domowi artystki nad jeziorem Hanhilampi w Porvoo. Tam znajdowało się jej studio mogące pomieścić monumentalne rzeźby. Pracowała w dzikim, leśnym otoczeniu, z dala od ludzkich siedzib, gdzie powolny upływ czasu odmierzał ruch słońca. "Instynktownie powracam do starożytnych, prymitywnych metod - mówiła w 1987 roku Kirsti Rantanen. - Punkt wyjścia mojej techniki tkwi w Epoce Kamienia. Gdy tkam, sama jestem jak kobieta z Epoki Kamienia. Prymitywna technika przenosi nas daleko wstecz w czasie. Masywne obszary tkaniny rosną warstwa po warstwie w moich rękach". Najbardziej znana publiczna praca Ratanen to dwuczęściowa rzeźba Savelkudos z 1993 roku, stojąca w foyer Fińskiej Opery Narodowej.