Podłoga oraz inne elementy drewniane w łazience są narażone na działanie wilgoci, dlatego w projektach łazienki z drewnem stosujemy gatunki, które są twarde, oleiste i maja gęstą strukturę. Drewno w projekcie łazienki musi być odpowiednio zabezpieczone, inaczej gnije i butwieje. Również środki chemiczne w łazience mogą powodować ścieranie bądź przebarwienie drewna. Skokowe zmiany temperatur w łazience mogą także spowodować jego rozsychanie. Dlatego projekt łazienki powinien uwzględniać gatunki drewna, która spłenią swoje zadanie w wilgotnej łazience.

Projekt łazienki: jakie drewno?

Przy wyborze drewna należy zwracać uwagę na następujące jego cechy:
- czy dany gatunek drewna jest odporny na wilgoć? Parametrem decydującym o tym, czy drewno będzie można zastosować w łazience, jest współczynnik skurczu, od którego zależy odporność drewna na rozsychanie i pęcznienie.
Im niższy współczynnik skurczu, tym drewno ma lepszą odporność na wilgoć. Tek, iroko, jatoba  mają współczynnik wynoszący około 9,5%, badi – 13%, dąb i sosna – 12,5%, buk – prawie 18%;
- czy drewno jest odporne na zagrzybienie? To kolejny parametr decydujący o możliwości użycia drewna w łazience. Z polskich gatunków odporne na zagrzybienie są dąb, wiąz, grab, twardziel (wewnętrzna część pnia modrzewia). Z egzotycznych – większość z wyjątkiem kempas i guatambu;
- czy drewno było sezonowane? Tylko takie nie będzie się rozsychało pod wpływem nagłych zmian temperatury otoczenia.

Projekt łazienki: lite, klejone czy fornir?

Drewno lite jest mniej odporne na wilgoć. W postaci litej można stosować tylko niektóre gatunki drewna egzotycznego, na przykład tek. Drewno krajowe oraz gatunki drewna egzotycznego wrażliwe na zmiany wilgotności (badi, kempas, guatambu) można stosować tylko w postaci deszczułek układanych w odstępach.

Drewno klejone jest bardziej odporne na wilgoć i paczenie się, ma idealnie gładkie powierzchnie połączeń. Na posadzkę lepsze więc są panele trójwarstwowe niż tradycyjny parkiet lub deski – mniej się paczą.

Fornir stosuje się głównie jako wierzchnią warstwę płyt ściennych i meblowych. Płyty fornirowane drewnem są lepsze niż boazeria z drewna litego.

Uwaga! Wszystkie drewniane elementy ścienne należy montować tak, aby między ścianą a drewnem była dobra cyrkulacja powietrza.

Jak zabezpieczyć drewno w łazince?

Lakierowanie. Do zabezpieczenia drewna łazienkowego (zarówno krajowego, jak i egzotycznego) nie należy używać lakierów rozpuszczalnikowych, ponieważ mikropęknięcia na polakierowanej powierzchni powodują, że woda może przeniknąć pod warstwę lakieru, skąd nie ma jak odparować. Można używać jedynie lakierów wodoodpornych, których powłoki nie łuszczą się pod wpływem wody. Powierzchnie lakierowane wymagają odświeżania mniej więcej co 10 lat.

Olejowanie. Jest lepszą formą ochrony, gdyż sprawia, że wszystkie szczeliny są wypełnione. Trzeba jednak pamiętać o tym, że drewno zaolejowane po pewnym czasie matowieje – należy więc systematycznie powtarzać ten zabieg (raz w miesiącu). Drewno zaolejowane wygląda naturalnie, ale jest ciemniejsze niż naturalne. Zaolejować możemy zarówno drewno krajowe, jak i egzotyczne.

Woskowanie. Taką formę zabezpieczenia drewna poleca się jedynie w wypadku drewna krajowego. W przypadku drewna egzotycznego jest to zabieg ryzykowny – w kontakcie z wodą na powierzchni woskowanej mogą się pojawić białe plamy.

Bejcowanie. Drewna egzotycznego nie bejcuje się. Krajowe gatunki bejcowane mogą być doskonałą imitacją gatunków egzotycznych, takich jak: mahoń (doskonale imituje go parzony buk), heban czy palisander. Bejcowanie trzeba powtarzać co kilka lat.

Malowanie. Do malowania drewna w łazience poleca się farby wodoszczelne lub ftalowe (olejne).