BLOGI

dlaczego dzieciaki lubią moje mieszkanie Dlaczego dzieciaki lubią moje mieszkanie do tego stopnia, że trudno je z niego wygonić. Najchętniej by tu spały, zwłaszcza gdy pozwolę im rozstawić namiot w kwadracie: pracownia, toaleta, kuchnia, biblioteka. Kwadrat umowny, bez ścian. Raczej kwartał – bo przypomnę, że mieszkam w dwupoziomowym ołpenspejsie. Na antresolę wchodzi się wąskimi schodami wokół komina – jak na wieżę. W tymże kwadracie – nazwijmy go szumnie strefą dzienną – mogę zawiesić hamak, linę, huśtawkę, drabinkę sznurową, obojętnie, byle bujało. Sznurki, liny, łańcuchy łatwo podczepić karabinkiem lub szeklą do kratownicy, wbudowanej w podłogę antresoli. Okazuje się że z liny/bujanki najfajniej zeskakuje się na wielki skórzany wór wypełniony polistyrenowymi kuleczkami – czyli na to, co normalnie służy mi za fotel (pisałem o nim w grudniowym numerze „DW”). Mam już trzy takie fotele, więc skakać można z coraz większej wysokości albo z megarozpędu... No tak, jest się gdzie rozpędzić. Nie tylko do skoków, wskoków i wyskoków. Można się jeszcze po-wy-cią-go-wać. R., syn przyjaciółki, upodobał sobie stolik przypominający deskorolkę. Zrobiłem go z trzech desek i małych kółeczek, kupionych w supermarkecie – żeby nie jeść z podłogi, gdy zapadam się w pufie. R. widzi to inaczej. Kładzie się na stoliku na brzuchu jak saneczkarz, odpycha rękami od malowanej żywicy podłogi, rozpędza do niebotycznej prędkoœci, cudem wyrabia na wirażu, i znów prosta. Meta daleko, bo po mieszkaniu da się jeździć w kółko – wokół pionu kominowego. Dzieciaki nie tolerują tylko braku telewizora i gier wideo, więc w końcu dają się rodzicom namówić do opuszczenia loftu. Po ich wyjściu zapada cisza, najpierw połączona z ulgą, później z poczuciem pustki, braku, jakiejś tęsknoty. Życie ciągle mnie zaskakuje. Nie rozumiem, dlaczego dzieciaki tak bardzo lubią moje mieszkanie. A ich mamusie nie.